ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ

Του Μιχάλη Πιτσιλίδη

Πέρασε ήδη ένας χρόνος από τότε που γράψαμε στο PM, για πρώτη φορά στον ελληνικό τύπο, για την τραγωδία που παίζεται με κεντρικό άξονα την δήθεν πρόληψη του καρκίνου του προστάτη, μέσω της εξέτασης PSA. Στις 10 Μαρτίου 2010, στους New York Times, o Richard J. Ablin, o «εφευρέτης» της εξέτασης PSA, δημοσίευσε ένα συνταρακτικό κείμενο, αποσπάσματα του οποίου παρατίθενται εδώ:
«Κάθε χρόνο περίπου 30 εκατομμύρια Αμερικανοί υποβάλλονται σε έλεγχο της τιμής του προστατικού τους αντιγόνου (PSA), ενός ενζύμου που παράγεται από τον προστάτη αδένα. Η μέτρηση αυτή, η οποία από το 1994 φέρει την έγκριση του FDA, είναι η πιο διαδεδομένη μέθοδος διάγνωσης καρκίνου του προστάτη. Η δημοτικότητα της συγκεκριμένης εξέτασης έχει οδηγήσει σε μία δαπανηρότατη και άνευ προηγουμένου υγειονομική πανωλεθρία, κάτι που δυστυχώς γνωρίζω από πρώτο χέρι επειδή ήμουν εγώ ο άνθρωπος που το 1970 ανακάλυψε το τεστ PSA (…) Την επόμενη φορά που θα ακούσετε τα κανάλια να μεταδίδουν τα τελευταία νέα για τον καρκίνο του προστάτη, σκεφθείτε το εξής: η πιθανότητα ένας άντρας να διαγνωσθεί με καρκίνο του προστάτη είναι 16%, όμως η πιθανότητα να πεθάνει από τέτοιον καρκίνο είναι μόνο 3%. Αυτό συμβαίνει, όχι τόσο επειδή ο καρκίνος του προστάτη θεραπεύεται, αλλά επειδή η πλειοψηφία αυτών των καρκίνων μεγαλώνει τόσο αργά που ένας άντρας είναι πολύ πιο πιθανό να πεθάνει με παρά από καρκίνο του προστάτη.
Η προβλεπτική αξία του PSA θυμίζει κορώνα γράμματα. Έχω κουραστεί να επαναλαμβάνω ότι η εξέταση PSA δεν είναι σε θέση να ανιχνεύσει τον καρκίνο του προστάτη. Ακόμα χειρότερα, δε μπορεί να ξεχωρίσει ποιος καρκίνος είναι απειλητικός για τη ζωή και ποιος όχι. Το μόνο που κάνει είναι να προσδιορίζει τα επίπεδα του αντιγόνου στο αίμα. Λοιμώξεις, διάφορα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα –π.χ.η ιμπουπροφένη- καλοήθη πρηξίματα του προστάτη, είναι όλα ικανά να ανεβάσουν τις τιμές του PSA, χωρίς κανένα από αυτά να προκαλεί καρκίνο. Αντιθέτως, άντρες με χαμηλό PSA μπορεί να κρύβουν στον προστάτη τους επικίνδυνες κακοήθειες, ενώ άλλοι με υψηλές τιμές μπορεί να είναι υγιέστατοι.
(…) Εδώ και λίγο καιρό η ιατρική κοινότητα έχει αρχίσει να γυρνά την πλάτη της στον προληπτικό έλεγχο του PSA. Πέρυσι δημοσιεύθηκαν στο έγκριτο περιοδικό New England Journal of Medicine τα αποτελέσματα δύο πολύ μεγάλων κλινικών δοκιμών που έγιναν για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αν το τεστ PSA μειώνει την πιθανότητα θανάτου από καρκίνο του προστάτη. Η αμερικανική δοκιμή έδειξε ότι η εξέταση δεν είχε κανένα αντίκτυπο στη μείωση των θανάτων σε άντρες άνω των 55 ετών, ενώ η ευρωπαϊκή μελέτη στοιχειοθέτησε μία μικρή μείωση του αριθμού των θανάτων, βρήκε όμως ότι πρέπει να υποβάλλονται σε θεραπεία σαράντα οκτώ άτομα για να σωθεί η ζωή του ενός. Τα υπόλοιπα σαράντα επτά, ως αποτέλεσμα της εγχείρησης ή της ακτινοβολίας, μάλλον έχουν διαγράψει τον εαυτό τους από τη λίστα του σεξουαλικά ενεργού πληθυσμού ή τρέμουν στην ιδέα της απουσίας τουαλέτας σε απόσταση λίγων μέτρων.
Πολλοί από τους αρχικούς υποστηρικτές της εξέτασης, μεταξύ των οποίων και ο Thomas Stamey, εξέχον ουρολόγος από το Πανεπιστήμιο Stanford, εκφράζονται πλέον ανοιχτά εναντίον του συστηματικού προληπτικού ελέγχου PSA, ενώ τον προηγούμενο μήνα η Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία συνέστησε περισσότερη σύνεση στη χρήση. Γιατί λοιπόν χρησιμοποιείται ακόμα; Για δύο πολύ απλούς λόγους: αφενός οι φαρμακευτικές εταιρείες συνεχίζουν να διαλαλούν την πραμάτεια τους και αφετέρου διάφοροι σύλλογοι αναξιοπαθούντων οργανώνουν εκστρατείες ευαισθητοποίησης υπέρ της πρώιμης διάγνωσης, παροτρύνοντας τους άντρες να υποβάλλονται συστηματικά σε προληπτικό έλεγχο. Ακόμα και τώρα η Αμερικανική Εταιρεία Ουρολόγων δεν ντρέπεται να συνιστά τακτικό προληπτικό έλεγχο, τη στιγμή που το Εθνικό Αντικαρκινικό Ινστιτούτο αποφεύγει να πάρει θέση, δηλώνοντας ότι οι αποδείξεις είναι ακόμα ανεπαρκείς.
Όταν ανακάλυψα το τη μέθοδο ελέγχου PSA ποτέ δε μπορούσα να φανταστώ ότι, τέσσερις δεκαετίες αργότερα, θα οδηγούσε σε μία κερδοσκοπική φρενίτιδα με καταστροφικές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία. Η ιατρική κοινότητα πρέπει να δει την αλήθεια κατάματα και να σταματήσει να παραπέμπει τους άντρες για εξέταση PSA άνευ λόγου. Έτσι, όχι μόνο θα εξοικονομηθούν δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά και εκατομμύρια άνθρωποι θα γλιτώσουν από περιττές και βασανιστικές «θεραπείες».

ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΕΙΣ; ΘΑΝΑΤΟΣ!

Του Δημήτρη Φύσσα
Τα πράγματα είναι απλά. Οι σημερινοί νεκροί εκτελέστηκαν επειδή δεν απεργούσαν. Το επαναλαμβάνω: εκτελέστηκαν επειδή δεν απεργούσαν.

Τώρα διαβάστε παρακάτω, αν θέλετε.

Άκουσα τις δηλώσεις του Παφίλη (ΚΚΕ) και του Τσίπρα (ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ) στη Βουλή. Αστείες.

Τόσον καιρό το ΚΚΕ ασκούσε σωματική βία εναντίον όσων τολμούσαν να μη απεργούν. Για το κόμμα αυτό -που η διάλυση της ελληνικής οικονομίας είναι αυτοσκοπός προκειμένου να ξεσπάσει η Οκτωβριανή του επανάσταση- η απεργία δεν είναι δικαίωμα. Δεν είναι προσωπική απόφαση. Δεν είναι δυνατότητα. Είναι υποχρέωση. Και έτσι το ΚΚΕ / ΠΑΜΕ / σωματεία τους εμποδίζουν με σωματική βία όσους επιλέγουν να εργαστούν. Δεν τους πληρώνουν όμως τα μεροκάματα που κόβει ο εργοδότης (τα είχα γράψει και σε προηγούμενο άρθρο μου αυτά, για το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, είχα αναφερθεί και σε συγκεκριμένους χώρους εργασίας). «Συνεπώς, απεργείτε υποχρεωτικά. Αν πάτε να δουλέψετε, θα σας δείρουμε. Και το παράλληλο κράτος του ΚΚΕ αναλαμβάνει τα υπόλοιπα: αργόσχολοι, υπάλληλοι του κόμματος, ανεπάγγελτοι, κομματικά στελέχη, ήδη απεργοί και κάποιοι ιδεολόγοι, που θεωρούν ότι ξέρουν το καλό του κάθε εργαζόμενου καλύτερα από τον ίδιο. Το ΚΚΕ έστρωνε το δρόμο. Τώρα που κάποιοι (αναρχοαυτόνομοι; αναρχικοί; αριστεριστές; παρακρατικοί;) περπάτησαν ένα βήμα ακόμα στον ίδιο δρόμο, τι βρήκε να πει ο Παφίλης; Λέξη για τους νεκρούς. Λέξη για τη μολότοφ. Λέξη για την ασφυξία στο χώρο εργασίας. Λέξη για τους πρότερους δικούς του τραμπουκισμούς. Μίλησε για προβοκάτσια εναντίον του ΚΚΕ. Κατάγγειλε και τα νέα οικονομικά μέτρα. Αλλά δεν ήταν αυτό το θέμα της ειδικής -προ ημερήσιας διάταξης- συζήτησης. Το θέμα ήταν οι νεκροί.

Ο Τσίπρας πράγματι μίλησε για τους νεκρούς- εξέφρασε τη λύπη του. Όμως, λέξη για μολότοφ. Λέξη για το ποιοι τη ρίξανε. Ή μάλλον, η γνωστή καραμέλα: προβοκάτορες. Κατά τα άλλα, φρόντισε να καταδικάσει τη βία. «Τι κακή που είναι αυτή η βία. Και πόσο δεν έχει καμιά σχέση μ΄ αυτήν ο ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ. Και τι άσχημα κάνατε τότε που μας βρίζατε, το Δεκέμβρη. Ενώ εμείς είμαστε καλά παιδιά» κλπ κλπ. Και κατά τα άλλα, έβρισε το ΛΑΟΣ (γενικώς και αορίστως, όμως) και υπερασπίστηκε το ΚΚΕ από τους προβοκάτορες. Δηλαδή, και κατά τον Τσίπρα και κατά τον Παφίλη, το ΚΚΕ ήταν ο στόχος. Γι΄ αυτό σκοτώθηκαν τρεις άνθρωποι- και πολύ περισσότεροι βρίσκονται, μισοπνιγμένοι από τους καπνούς, στο νοσοκομείο.

Είναι αλήθεια πως ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Ροντούλης τόλμησαν να πουν τα πράγματα 100% με τ΄ όνομά τους. Τουλάχιστον όμως αυτοί δεν ισχυρίστηκαν ότι τα κόμματά τους ήταν ο στόχος των επεισοδίων και των γεγονότων. Τουλάχιστον ο πρωθυπουργός μίλησε για «δολοφονίες» (από ποιους και γιατί, βεβαίως, άγνωστο). Ενώ η λεγόμενη Αριστερά, έχοντας λερωμένη τη φωλιά της, προσπάθησε να αποκρύψει το τι έγινε, να γενικολογήσει, να στρέψει αλλού τη συζήτηση. Ακόμα κι ο τριπλός φόνος ήταν έργο προβοκατόρων, πού πάτησαν αυτοί οι κακοί προβοκάτορες που το κάνανε; Συμφωνώ ότι οι δολοφόνοι δεν ήταν μέλη του ΚΚΕ, ούτε του ΣΥΡΙΖΑ. Το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για ανθρώπους που έχουν συνηθίσει να ρίχνουν μολότοφ συνεχώς (μόνο που τα μολότοφ ενίοτε σκοτώνουν). Όμως, σε ποια παράδοση πάτησαν οι δολοφόνοι; Ποιοι είχανε καλύψει την υπέρμετρη βία του Δεκέμβρη (έστω κι αν, στο κάτω κάτω, είχε την αρχική αφορμή στην ανεγκέφαλη πράξη του Κορκονέα); Ποιοι δέρνουνε, σήμερα, οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί τους στα σωματεία; Ποιοι απαγορεύουν την εργασία σε μέρα απεργίας; Ποιοι καλλιεργούνε τη βία όπου τους παίρνει (αεροδρόμιο Κέρκυρας, Ακρόπολη, ζώνη Περάματος;) Οι ίδιοι αυτοί κάνανε σήμερα την πάπια για τους τρεις νεκρούς μη απεργούς. Δεν ξέρουνε τίποτα. «Προβοκάτσια», λένε. Φταίνε τα οικονομικά μέτρα, λένε. Η κυβέρνηση. Το ΔΝΤ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση. Λοιπόν, να τα πείτε στις οικογένειες των τριών τραπεζοϋπαλλήλων αυτά. Των τριών νεκρών μη απεργών.

Γιατί οι νεκροί αυτοί έτσι καταγράφονται: ως μη απεργοί. Δεν ήταν διαδηλωτές. Δεν είχαν πολιτική ταυτότητα. Δεν τους σκότωσε η αστυνομία. Δεν τους σκότωσε «το κράτος της Δεξιάς», του ΠΑΣΟΚ ή όποιο άλλο. Τους σκότωσε βία αριστερής προέλευσης (όπως, κατά πάσα πιθανότητα, το Αφγανάκι την άλλη φορά στα Πατήσια, θυμόσαστε;) Τους σκότωσε η απόφασή τους να δουλέψουν. Τόλμησαν, μάλιστα, να δουλέψουν στη «Μαρφίν», του μεγαλοκαπιταλιστή Βγενόπουλου. Θέλετε να πήγαν στο γραφείο επειδή φοβόντουσαν για τη θέση τους, ενώ μέσα τους επιθυμούσαν ν΄ απεργήσουν; Να το δεχτώ. Αλλά η ουσία είναι ότι πήγαν. Εκεί κατέληξε η προσωπική τους απόφαση. Αυτοί ξέρανε καλύτερα τι θέλανε, τι τους συνέφερε στην προσωπική τους ζωή, όχι οι εργατοπατέρες και οι θιασώτες της υποχρεωτικής απεργίας. Όμως στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Ελλάδας, «το συμφέρον των πολλών» και οι όποιοι διερμηνευτές του είναι, πάντα, πάνω από τα άτομα. Συνεπώς η απεργία είναι υποχρέωση. Κι αφού αυτοί οι υπάλληλοι πήγαν στη δουλειά, έπρεπε να τιμωρηθούν. Και για κάποιους δεν αρκεί μόνο η τιμωρία με προπηλακισμούς, ύβρεις, διαγραφές από τα σωματεία, χλεύη και ξυλοδαρμό. Αυτά είναι ψιλά πράματα, τα κάνουν έτσι κι αλλιώς οι κνίτες- και από κοντά οι συριζαίοι.

Κάποιοι όμως πρέπει να τιμωρούνται κι αλλιώς. Παραδειγματικά. Γιατί στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Ελλάδας η προσωπική βούληση δε μετράει. Αφού η απεργία είναι επιβαλλόμενη υποχρέωση, η η ποινή για τη μη συμμόρφωση μπορεί να φτάσει μέχρι το θάνατο. Το Μάη του ΄36 σκοτώνανε τους απεργούς. Στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Ελλάδας σκοτώνουνε τους μη απεργούς. Για να δούμε τώρα, στην επόμενη απεργία ποιος θα τολμήσει να ξαναδουλέψει;

5 του Μάη του 2010, ώρα 9.20 μ.μ.

Υ.Γ. Τώρα που εγώ γράφω και σεις με διαβάζετε, οι ιατροδικαστές έχουν πιάσει δουλειά πάνω στα πτώματα τριών νέων ανθρώπων, ενώ ισάριθμες οικογένειες μένουν ενεές. Μήπως, αν το σκεφτούμε λίγο περισσότερο, πρέπει ν΄ αρχίσουμε ν΄ ακούμε μ΄ άλλο αφτί τις (δικαιολογητικές) αρλούμπες του κάθε Τσίπρα και του κάθε Παφίλη;