Του Μιχάλη Πιτσιλίδη
Η φυσική καταστροφή που έπληξε την Ιαπωνία, η μεγαλύτερη των τελευταίων 150 ετών για τη χώρα, έφερε στο προσκήνιο, με ακραίο τρόπο, το θέμα της ασφάλειας της πυρηνικής ενέργειας. Οι «συζητήσεις» αναζωπυρώθηκαν και η πυρηνική ενέργεια δέχτηκε ένα ακόμα «οικολογικό» χτύπημα κάτω από τη ζώνη. Είναι σαν να συζητά κανείς το μέλλον των αεροπορικών συγκοινωνιών, την ημέρα που έπεσαν ταυτοχρόνως χίλια αεροπλάνα!
Είναι αξιοθαύμαστη η επιτυχία της «οικολογίας», στον τομέα τής επιβολής των απόψεών της ως αξιωμάτων που δεν αμφισβητούνται. Μια από αυτές αφορά την πυρηνική ενέργεια και τους πυρηνικούς αντιδραστήρες. Κάθε «σκεπτόμενος άνθρωπος» οφείλει να είναι αντίθετος με τη χρήση τους, επειδή είναι ανεξέλεγκτοι οι κίνδυνοι, τεράστια η επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τα ραδιενεργά κατάλοιπα, αόρατος και πολύ επικίνδυνος ο ύπουλος εχθρός κοκ.
Φυσικά, μια απλή σύγκριση του αριθμού των νεκρών και τραυματιών από …εργατικά ατυχήματα π.χ. στα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος από ορυκτά, με τα υποθετικά θύματα της ραδιενέργειας από τα πυρηνικά εργοστάσια, θα έφθανε να καταρριφθεί το «επιχείρημα», αλλά ποιος νοιάζεται για την αλήθεια; Η σύγχρονη διαγνωστική ιατρική επιβάλλει καθημερινά εκατομμύρια ανθρώπους σε ιλιγγιώδες λουτρό ακτινοβολίας, μέσω κυρίως των αξονικών τομογραφιών και άλλων παρόμοιων εξετάσεων, μπροστά στις οποίες το Τσέρνομπιλ είναι αμελητέα ποσότητα. Η ακτινοβολία που δέχεται το σώμα με την αξονική τομογραφία είναι 500 φορές μεγαλύτερη της απλής ακτινογραφίας, 100 φορές μεγαλύτερη της μαστογραφίας και ίση με την ραδιενέργεια που δέχτηκαν οι Ιάπωνες από την ατομική βόμβα στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα, σε απόσταση μόλις 2,4 χιλιόμετρα από το σημείο της έκρηξης! Κι όμως, πολλοί συζητούν «σοβαρά» την εκκένωση του Τόκιο που απέχει 250 χιλιόμετρα από τα εργοστάσια τα οποία δεν πρόκειται, βεβαίως, να εκραγούν σαν βόμβες. Η ιαπωνική κυβέρνηση ελάχιστα πράγματα μπορεί να κάνει για να αντιμετωπίσει την άγρια «οικολογία» που αλωνίζει στο πεδίο του λαϊκισμού και της τρομολαγνείας. Ας μην ξεχνάμε ότι ορισμένοι ανησυχούν και στην …Ελλάδα.
Δεν είναι, όμως, πάντα αθώα τα «λάθη» της «οικολογίας». Η ιστορία της υπερθέρμανσης του πλανήτη λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου, η οποία καταλήγει σε προτάσεις για «ήπιες» ή «ανανεώσιμες πηγές ενέργειας», όπως είναι οι ανεμογεννήτριες, τα αιολικά πάρκα, η χρήση υδρογόνου ή αιθανόλης ως καυσίμων, στηρίζουν μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Κι είναι απορίας άξιο γιατί είμαστε πρόθυμοι να χαρακτηρίσουμε ως διεφθαρμένα και αντικοινωνικά τα λόμπι της πυρηνικής ενέργειας ή των πετρελαϊκών εταιρειών, ενώ δεχόμαστε a priori ως ενάρετες τις λεγόμενες «πράσινες επιχειρήσεις».
Το φαινόμενο του θερμοκηπίου οφείλεται κυρίως στο διοξείδιο του άνθρακα, ένα αέριο που αυξάνεται από τη χρήση ορυκτών καυσίμων στην παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος (28%), τις μεταφορές (13%) και την αποδάσωση (18%). Για να σταθεροποιηθεί η κατάσταση, χρειάζεται η παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα να σταθεροποιηθεί στα 500 κιλά ετησίως ανά άτομο. Αυτό σημαίνει μείωση της παραγωγής του κατά …11 φορές στις ΗΠΑ, ενώ μόνο 4 φορές στη Γαλλία. Κι αυτό επειδή η τελευταία παράγει το 95% της ηλεκτρικής της ενέργειας από πυρηνικούς και υδροηλεκτρικούς σταθμούς, οι οποίοι είναι πεντακάθαροι, όσον αφορά το διοξείδιο του άνθρακα.
Οι οικολόγοι προωθούν π.χ. τις ανεμογεννήτριες. Πέραν της τεράστιας ανάλωσης φυσικών πόρων και ενέργειας που απαιτεί η ίδια η κατασκευή, μεταφορά και εγκατάστασή τους, στη Γαλλία οι αρμόδιοι υπολογίζουν ότι θα χρειάζονταν περίπου 25.000 τέτοιες για να καλύψουν μόλις το 1% των ενεργειακών αναγκών τους! Κι ενώ ένα νέος και μεγάλος πυρηνικός αντιδραστήρας κοστίζει 3 δις ευρώ, οι Γάλλοι υπολογίζουν ότι για να πάρουν με ανεμογεννήτριες την ίδια ποσότητα ενέργειας που παράγει αυτός, θα έπρεπε να δαπανήσουν 30 δις ευρώ ή το 2% του ΑΕΠ τους!!!
Την ίδια απέχθεια προκαλούν στους «οικολόγους» και οι ΓΤΟ (Γενετικώς Τροποποιημένοι Οργανισμοί), η μόνη ελπίδα να λυθεί το επισιτιστικό πρόβλημα, αλλά και να σωθεί το περιβάλλον αφού μπορούν να δημιουργηθούν ΓΤΟ που έχουν πολύ μικρότερες ανάγκες σε νερό, λιπάσματα και ζιζανιοκτόνα. Επομένως, αντί να στηρίζουν οι «οικολόγοι» την έρευνα και τη συστηματική παραγωγή ΓΤΟ, τάσσονται υπέρ των λεγόμενων «βιολογικών καλλιεργειών», η γενίκευση των οποίων θα μπορούσε να καταδικάσει σε θάνατο από ασιτία τα φτωχότερα 2/3 του πλανήτη, προκειμένου βεβαίως ο οικολόγος της Εκάλης να καταναλώνει βιολογικά σπαράγγια. Το απίστευτο στην ιστορία αυτή είναι ότι ουδέποτε κανείς απέδειξε τον παραμικρό κίνδυνο από τους ΓΤΟ. Όλα όσα αναφέρονται εναντίον τους είναι υποθετικά και αυθαίρετα.
Άλλο παράδειγμα αποτελούν τα περίφημα «νιτρικά» που μετά μανίας μετρώνται στο νερό, αν και δεν έχουν καμία τοξικότητα για τον άνθρωπο. Καθώς διαθέτουμε πολύ ευαίσθητες μεθόδους μέτρησής νιτρικών, θεωρούμε τα 50mg στο λίτρο ως όριο. Το νερό που περιέχει παραπάνω νιτρικά, θεωρείται «μολυσμένο». Την ίδια στιγμή, τα νοστιμότατα μαρούλια περιέχουν …2.000mg νιτρικών στο κιλό. Επομένως, με 2-3 πιρουνιές μαρουλοσαλάτας έχουμε καταναλώσει όσα νιτρικά περιέχονται σε ένα λίτρο «μολυσμένου» νερού. Η διαφορά είναι ότι οι οικολόγοι μας, δεν έχουν βάλει στο μάτι τα μαρούλια. Ας μην τους βάζουμε, λοιπόν, ιδέες…